Biała - Biała (w górnym biegu Białka) – rzeka w południowej Polsce, prawy dopływ Wisły. Długość rzeki wynosi 28,6 km, a powierzchnia dorzecza – 139 km². Jej źródłowe potoki wypływają ze stoków gór Beskidu Śląskiego: Klimczoka, Szyndzielni i Magury na wysokości ok. 800 m n.p.m. Rzeka przepływa przez Pogórze Śląskie, uchodzi w Dolinie Wisły w obrębie Czechowic-Dziedzic, na wysokości 242 m n.p.m. W dolnej części doliny Białej znajduje się kilka kompleksów stawów. Główne dopływy: Olszówka, Straconka, Niwka, Krzywa i Kromparek. Ważniejsze miejscowości nad Białą to: Bystra, Bielsko-Biała oraz Czechowice-Dziedzice. Przez wiele wieków Biała była i jest rzeką graniczną, rozdzielającą historyczne tereny Śląska i Małopolski. Początkowo stanowiła granicę pomiędzy dawnymi diecezjami: wrocławską i krakowską. Od 1316 roku granica początkowo między śląskimi księstwami: cieszyńskim (od 1572 r. wyodrębnionym z niego państwem bielskim) i oświęcimskim, potem po inkorporacji tego ostatniego do Korony w 1456 – między Królestwem Polskim a ziemiami korony czeskiej. W czasie rozbiorów od 1772 roku rozdzielała prowincje imperium Habsburgów: Galicję i Śląsk Austriacki. Po II wojnie światowej do 1950 roku granica między województwem śląskim i krakowskim.

Park Ratuszowy - Położony na zachód od pl. Ratuszowego, wzdłuż rzeki Białej, park o powierzchni 9800 m² został założony w 1897 r., stanowiąc integralną część założenia urbanistycznego wokół gmachu ratusza. Największą atrakcją parku jest głaz narzutowy - czerwony granit skandynawski z czasów zlodowacenia, znaleziony w Lipniku i podarowany w 1908 r. bialskiemu muzeum.