Kościół św. Katarzyny - Kościół parafialny pw. św. Katarzyny w Będzinie-Grodźcu - wybudowano i rozbudowano w latach 1726-1932. Jego patronką jest św. Katarzyna Aleksandryjska z Egiptu.
Parafia grodziecka istniała już od XIII w. (w 1326 r. wymieniana w wykazie świętopietrza w dekanacie sławkowskim), ale najstarsze partie kościoła (dzisiejsze prezbiterium) pochodzą z XVIII w. Kościół parafialny w Grodźcu spalił się dwukrotnie: w roku 1620 i 1638. W drugim pożarze spaliła się również i plebania a w niej bogate archiwum, rejestry prawa itd. Zdaje się, że po ostatnim pożarze kościoła nie odbudowano, bo już później nic o nim nie słychać, a nabożeństwa przeniesiono do kościółka na Dorotce. Przez sto lat nabożeństwa odbywały się w kościele św. Doroty. W roku 1736 proboszcz grodziecki Wojciech Ciołkiewicz rozpoczął budowę kościoła murowanego, który przetrwał do naszych czasów. Został on w roku 1744 konsekrowany przez biskupa sufragana krakowskiego Michała Kuźnieckiego. W roku 1931 ksiądz proboszcz Stanisław Bilski przystąpił do rozbudowy kościoła tak, że dotychczasowa nawa została zamieniona na prezbiterium, a została dobudowana nawa i dwie kaplice. Pod stopniami wielkiego ołtarza pochowany jest ksiądz Wojciech Ciołkiewicz, proboszcz grodziecki i będziński, dziekan bytomski, zmarły 17 listopada 1734 roku. Projekt rozbudowy wykonał arch. Henryk Oderfeld.
Kościół ma 25 m szerokości, 45 m długości i 18 m wysokości. Starsza, jednonawowa część świątyni stanowi konstrukcję murowo-ceglaną, natomiast konstrukcja nośna nowszej części kościoła stanowi szkielet żelbetowy. Część dobudowaną stanowią trzy nawy, rozdzielone rzędami słupów żelbetowych o wysokości 16,5 m. W latach 90. XX w. przeprowadzono gruntowną modernizację prezbiterium. W zbiorach kościoła znajdują się zabytkowe ołtarze (główny późnobarokowy z początku XVIII w. i dwa boczne z tego samego okresu), obrazy i sprzęty liturgiczne z XVII i XVIII w.
Ceglana wolnostojąca dzwonnica ma 35 m wysokości.
Na podst.