Główna 32 - Kamienica przypisana była do dzielnicy Saska Kępa z numerem operatu katastralnego 20 (od 1874 r. do 1894 r. nr 18). Numer posesji był 32 (od 1894 r. do 1899 r. nr 30). Kamienica została zbudowana w 1874 r. Niektóre źródła podają, iż chodziło wówczas o budynek parterowy, który w 1883 r. rozbudowano o następne kodygnacje. Według mapy katastralnej Brandysa z 1836 r. w tym miejscu stały 4 obiekty (najprawdopodobniej mieszczański dwór oznaczony zbiorowym nr 75) wykonane z cegły lub kamienia. Jeden z budynków, który przylegał do ulicy, został wyburzony (przypuszczalnie), a na jego miejscu wzniesiono opisywaną kamienicę. Podług najstarszej Książki Adresowej Cieszyna z 1874 r. właścicielem obiektu był Alois Bilowitzki. 1 października 1874 r. lokalna gazeta Gwiazdka Cieszyńska afiszuje: nowo wybudowaną gospodę z zajazdem ,,Pod Złotą Gwiazdą,, objął w dzierżawę Franciszek Stiller. W późniejszym okresie (w latach 80 XIX w.) Stiller wybudował na obecnej ul. Głębokiej renomowany Grand Hotel Austria

. W 1877 r. kamienica należała do Johanna Bilowitzkiego, w 1886 r. do Aloisa i Josefy Bilowitzkich. Od 1894 r. stała się własnością żydowskiej rodziny Altmannów, którzy przeprowadzili się z Karwiny (obecnie w Republice Czeskiej na tzw. Zaolziu). Altmannowie posiadali koncesję upoważniającą ich do prowadzenia własnego gościńca. Na parterze znajdował się sklep Rudolfa Hartmanna, który trudnił się handlem żelaza i materiałów budowlanych aż do 1910 r. Później zakupił kamienicę Adolfa Hoheneggera

, do której się przeprowadził. W kamienicy Altmannów mieścił się również magazyn mebli (Möbel Lager) Emanuela Rosenbauma - prawdopodobnie chodziło o oficynę na zapleczu kamienicy. W 1917 r. miasto Cieszyn odkupiło budynek za 220 000 k. W 1920 r. podjęto się adaptacji kamienicy na potrzeby magistratu nowopowstałego miasta Czeski Cieszyn. Przebudowę wykonał budowniczy Karl Friedrich za kwotę 131 173 kcz. Po adaptacji przeniesiono tu urzędy z tymczasowego lokum, które znajdowało się w Hotelu Bobka

. Pomieszczenia na parterze zagospodarowała Straż Miejska, gościniec Simona Altmanna, sklep z galanterią skórzaną Ischagrina oraz apteka U Salwatora, którą prowadził Antoni Novotny. Na pozostałych piętrach umieszczono biura urzędników. Główne narady i sesje z braku dużej sali odbywały się w budynku dawnej Strzelnicy

. W 1929 r. po przeniesieniu magistratu do nowego gmachu

kamienica Altmannów została wyburzona, a na jej miejscu wzniesiono filię Centralnego Banku Niemieckich Kas Oszczędności w Czechosłowacji

oraz nową kamienicę, w której kontynuowała swą działalność apteka U Salwatora.

Główna 18A - Dom był przypisany do dzielnicy Saska Kępa z numerem operatu katastralnego 36 (w 1894 r. był to nr 18A, przed 1905 r. nr 18, natomiast od 1913 r. nr 36). Numer posesji był 30 (od 1894 r. do 1899 r. nr 28). Trudno ustalić, kiedy dom został zbudowany. Najprawdopodobniej przed 1894 r. W każdym razie na mapie katastralnej Brandysa z 1836 r. widnieje w tym miejscu budynek wykonany z cegły lub kamienia, który posiadał nr operatu katastralnego 75. Można przypuścić, iż był to inny obiekt, aniżeli opisywany dom. Pod tym samym numerem widnieją jeszcze trzy inn murowane obiekty, w tym

,

, które zapewne tworzyły mieszczański dwór. Podług najstarszej Książki Adresowej Cieszyna z 1874 r. właścicielem obiektu był Alois Bilowitzki. W 1877 r. obiekt należał do Johanna Bilowitzkiego, w 1886 r. do Aloisa i Josefy Bilowitzkich. Od 1894 r. stał się własnością żydowskiej rodziny Altmannów. W 1892 r. przeprowadzono renumerację obiektów (w całym Cieszynie) - dotąd istniał jeden wspólny nr dla trzech obiektów (czwarty najprawdopodobniej już nie istniał). Od tego czasu obiekty posiadały numery 18

, 18A - opisywany dom i 18B

. Obiekt był parterowym, drobnomieszczańskim budynkiem, który jeszcze w pierwszej połowie XIX wieku był charakterystycznym elementem zabudowy Saskiej Kępy. Pod koniec XIX w. istniały już tylko cztery podobne obiekty, resztę zastąpiły reprezentacyjne kamienice. Od 1894 r. miał tu swój sklep Josef Abraham Schleuderer, który handlował z produktami zbożowymi i ziemniakami. Oprócz sklepu działał tu także szewc Robert Salasch. W około 1925 r. na miejscu wyburzonego domu wzniesiono dwie nowe kamienice, a mianowicie kamienicę Salomona Hupperta

oraz sklep obuwniczy marki Bat'a

. Pomiędzy sąsiednią kamienicą Johanna Żbela

, a tymże domem, znajdowała się wąska niezabudowana przestrzeń, która pełniła funkcję ścieżki łączącej ul. Wiaduktową z ul. Saska Kępa.