Główna 29 - Kamienica przypisana była do dzielnicy Saska Kępa z numerem operatu katastralnego 29. Numer posesji był 27. Dom z wykuszem wybudował w 1904 r. znany cieszyński kamieniarz i rzeźbiarz, którego największy ślad pozostał na cmentarzach całego Śląska Cieszyńskiego. Oprócz pomników wykonywał również posadzki

. Jego zakład znajdował się w podwórzu

, który w latach międzywojnia był prowadzony przez wdowę. Przed wybudowaniem kamienicy stał tu dom Abrahama Saborskiego

.

Główna 31 - Kamienica przypisana była do dzielnicy Saska Kępa z numerem operatu katastralnego 10. Numer posesji był 29 (w 1898 r. posiadał nr 27). Dom z wykuszem wybudował fabrykant likierów Bethold Goldman w 1897 r. Na parterze znajdowała się trafika, którą prowadził Marcus Grünfeld. Fabryka, w której produkowano likiery i rosolisy znajdowała się na zapleczu i posiadała nr posesji 27A (od 1898 r. do 1900 r.). Przed wybudowaniem kamienicy stał tu dom Abrahama Saborskiego

.

Główna 27 - Kamienica przypisana była do dzielnicy Saska Kępa z numerem operatu katastralnego 11. Numer posesji był 25. Obiekt został zbudowany na miejscu spalonego domu rodziny Doffek

. W Książce Adresowej Cieszyna widnieje od 1898 r., gdzie zanotowano, iż pod tym adresem znajduje się piekarnia Antonii Adametz. Właścicielem kamienicy był Ferdinand Glesinger, który był piekarzem (od 1900 r.). Oprócz piekarni znajdowała się tu gospoda prowadzona przez rodzinę Glesingerów i sklep z towarami mieszanymi Gottlieba Picka. W okresie międzywojnia pomieszczenia sklepowe wynajmowała filia Juliusa Meinla i lokalna cukiernia.

Główna 25 - Kamienica był przypisana do dzielnicy Saska Kępa z numerem operatu katastralnego 12. Numer posesji był 23. Obiekt został zbudowany na miejscu starego, parterowego domu z piekarnią, który należał do rodziny Kotzianów

. Kiedy dokładnie wybudowano nową kamienicę, trudno jednoznacznie ustalić, można jednak przyjąć, iż było to w przedziale czasowym 1897-1899. Pierwszym właścicielem był Heinrich Kotzian. Od 1906 Karl Kotzian. W 1908 r. Rudolf Neumann, a po nim od 1913 r. Robert Fußgänger. Oprócz kamienicy, Heinrich Kotzian, wystawił również piekarnię (w podwórzu)

, którą w 1909 r. przejął Rudolf Neumann. W okresie międzywojnia renomowaną piekarnię prowadził Otto Turek. Uczniowie, którzy zdobywali u niego doświadczenie zawodowe, zawozili pieczywo wprost do domu klienta. Piekarnia była czynna jeszcze w latach 90 tych minionego stulecia.